دست جادویی شب در بروی من و غم می بندد می کنم هر چه تلاش او به من می خندد
اگر به شما سر نمی زنم یا نظری از طرف من برای شما نیست به همین علت فوق می باشد باری از لطف شما دوستان و پیام هایتان چه در وبلاگ و چه در صفحه فیس بوک ممنون و متشکرم به امید رهایی از بند خدمت....
مصطفی افغان نژاد
آی مردم خدا مرده است
به امرش وجود از عدم نقش بست؟
تو اصل وجود آمدی از نخست
دگر هر چه موجود شد فرع توست
ملک طاووس را رسد کبریا و جمال
یکی را تاج بخشد آن دگر را جلال
نباشد چون خدایی که بخشد زکس
یکی را خیال و دیگری بخت نحس
چو باشد ملک طاووس خداوندگار
لطیف و کرم گستر است و دانا به کار
آی مردم خدا مرده است
تو باش آن طلبکار عهد الست
وخدا روشنایی وتاریکی را آفرید. روشنایی را روز و تاریکی را شب نامید.
خدا چهل روز گل آدم را بسرشت واز روح خود در او دمید و در این چهل روز خودش _خدای جبروت وعظمی وخالق کائنات_
با دستان خود بر گل چنگ می زد .........فرشتگان از خلقت جدید متعجب شدند بطوری که ابالیس در وجود آدم رفت و همه چیز او را همانند بهایم دید الا دل که بیت الله بود.
آیا فردی در این قرن( قرنی که پر از اکتشافات و ابداعات وعصر طلایی ارتباطات نام دارد) هست که این داستانها را باور کند.
آیا فرشتگان و کروبیان خدا که برای عبادت آفریده شده اند.....وحکم خادمان حضرت تعالی را دارند بر آدم دو پا رشک می برند؟
حال بر فرض وجود این کروبیان....
آیا خدایی که ناظم و پدید آورنده کل عالم هستی است.خدایی که بیکران ها برای او کرانمند است و هیچ حدی برای او نمی توان قائل شد همه کائنات را به حال خود می گذارد و آدمی که بمثابه ریزه سنگی یا قطره آبی در بیابان و اقیانوس است را والا نامیده وخود با دستانش چهل روز گل او را می سرشتد....(در صورتی که خدایی با این توصیفات وجود داشته باشد )
چرا همه کائنات از کهکشان ها و سیاره ها و بهتر بگویم درختان وگیاهان و حتی چهار پایان که میلیاردها و میلیونها سال قبل از انسان بوجود آمده اند را بهانه ای برای بوجود آمدن انسان می نامیم؟ و همه کائنات ملزوم آفریدن انسان است؟
حال که انسان متاخرترین خلقت است .و آیا همه کائنات و انسانها آفریده شدند چرا که خدا عزیزترین انسان را آفرید و احمد نام نهاد؟؟؟؟؟؟
در قرن بیست و یکم سعی کنیم وجود خدا را بفهمیم نه فقط عمل به آیین ها... آفریننده ای که زکریای رازی او را وجود بنیادین هستی نامید و صحبتی از وجود برتر و والا نکرد. بنابه گفته منطق الطیر عطار سعی کنیم از خدا شناسی دست بکشیم و از خود شناسی شروع کنیم چرا که فرق سی مرغ و سیمرغ جناس لا حق مرکبی است که تفاوت رسم الخط موجب تفاوت در معنی و چیستی آن می شود.
صحبت من در مورد بی خدایی و بی دینی نیست بلکه درک بهتر از پروردگار است که همانا فرقی است بین سی مرغ وسیمرغ.....
زندگی تلاشی است برای بهتر فکر کردن چرا که در این چند روز کوتاه که شباهت زیادی به افتادن برگ از درخت دارد مسیر یا خود زندگی مهم نیست بلکه مهم چگونه فکر کردن و عمل کردن است چرا که لازمه زندگیست.
قصه از اینجا آغاز شد که برادر سلطان به تاج و تخت
خیانت کرد و .................خلاصه اینکه سلطان به همه زنها بدبین می شه و تصمیم می گیره هر چی زنه از دم تیغ بگذرونه_خدا ازش راضی باشه!!!!_
و سلطان داستان ما کارش این می شه که هر شب با یه دختر حالشو ببره و صبح دختر رو به دست جلاد بسپره!!! تموم درباری ها و مردم به وحشت میوفتن چون همینجوری اگه پیش می رفت دیگه دختری تو اون قلمرو نمی موند،واینجاست که سر و کله شهرزاد پیدا می شه.... پیش پدرش که وزیر شاه بود میره که راضیش کنه دختر بعدی خودش باشه و اینم می دونه که رضایت پدر خیلی سخته چرا که پدرو غیرتش....شهرزاد با تته پته خواستشو به پدر میگه بعدشم سرخ میشه و خودشو واسه مخالفت های پدر آماده میکنه،وزیر با چشمای از حدقه بیرون زده به دختر نگاه می کنه ، لباش به لرزه میوفته و یه کلمه از دهنش بیرون می پره :
ok!!!!شهرزاد به خدمت سلطان والامقام می ره و سلطان از دیدن همچین تیکه ای آب از لب و لوچه ش می ریزه، رو به وزیر اعظم می کنه میگه: عجب
بیب!!!؟؟؟وزیر که از شدت غیرت مثل لبو سرخ شده بود با تواضع و فروتنی به سلطان میگه: ای سلطان جل و جلاله ، تصدقت گردم صبیه بنده می باشد زیر خواب شماست....! سلطان حالی به حالی می شه و با گفتن ای پدر سوخته شهرزاد و به اتاقش می بره ........ .شهرزاد رو تخت ولو میشه و شروع می کنه به دلبری کردن ، تا سلطان خواست نزدیک بشه گفت: والامقام بگذارید برایتان استریپ تیس کنم ، سلطان گفت : به تو می گن
بیب!!!؟؟؟و بقیه شب رو تو ذهنتون.................
صبح روز بعد شهرزاد از اینکه قصه گفتن واسه پادشاه رو به خاطر شدت هوس فراموش کرده بود از ترس میلرزید و از سلطان یه فرصت دیگه می خواست ولی ....
_شهرزاد موند و جلاد_
نتیجه تربیتی : لازمه بعضی جاها خودتونو کنترل کنید و حشری نشید.
من در رویا
او در خیابان
چشمانم را و پاهایش را
های های نفسهایم
بوم... بوم.... ریزش قلبم
چشمانم به سوی او
پاهایش به دنبال آزادی
می رود و گم می شود..... سایه ای در ذهن من
و من در لحظه
تو در من
دستانم را و چشمهایت را
لب هایم را و گونه هایت
های های نفسهایت
بوم... بوم.... ریزش قلبت
لب هایم و طعم گس دهانت
من در رویا
تو در من .... در لحظه
* برای دوست عزیزم باربد*
مادر...تمثیل عشق جاودانگی و الهیت.
هیچ کس برای آمدنت به این دنیای پست از تو اجازه نمی گیرد حتی مادر!!! ولی او با محبت و عشق نسبت به تو جنایت خود و جفتش را کتمان می کند.
مادر .......قدیسه بی بدیل هر انسانی..........
اوست بی اجازه تو اجازه می دهد نطفه ی تو در درونش نقش بندد و با رنج و مشقتی بی مانند تو را در نهادش می پروراند.
گویند عقرب ها در آغاز زندگی از احشام مادر خود تغذیه می کنند و با از پا در آوردن مادر به این دنیا پا می گذارند زهی بر فرزند انسان که قدیسانه با مادر خود رفتار می کند.
پروردگار انسان را خلق کرده و او را از نیستی به هستی آورد.....پروردگار از لغزش انسان ناخرسند می شود و اوست که همواره بمانند تکیه گاهی برای موجودی ضعیف و ناتوان است....و............ .
حال تفاوت پروردگار با مادر چیست؟
کسی که شایستگی ایی به اندازه پروردگار دارد در خور ستایش وپرستش است.... حال اگر این آیینه پرستش با دستان تو بشکند!!!!!!!!!!
در سیاهی دور دست
ناله ی باد پریشان
می ستاند از دلم
نغمه ی خوش لحن الحان
ناله ی باد پریشان
اشک گلبرگ درختان
جامه ی سیاه و باران
گویی به دل می گوید :
* مادری امشب می سپارد جان*
تقدیم به جمشید صداقت نژاد
بخوان ای باد پاییزی
بخوان از چین...شکن...غوغا
که یارای مرا در من
گرفت از من سلام الله/
بخوان ای باد پاییزی
بخوان از جنس اوهامی
که من در من فروکش کرد
از آلات تناسل ها/
شکست از من
شکست از تو
هزاران شاخه ی امید
در این بی تابی پاییز
گذشت از من تناول ها/
مرا یارای رفتن نیست
در این پاییز در پاییز
که رفتن عشق می خواهد
امان از درد و مشکل ها/
مخوان ای باد پاییزی
در این دود و دم وسرما
که پاییزش چنین باشد
امان از برف و بوران ها/
ديروز بود كه اطاقم را جدا كردند، آيا همانطوريكه ناظم وعده داد من حالا به كلي معالجه شده ام و هفتة ديگر
آزاد خواهم شد ؟ آيا ناخوش بوده ام ؟ يكسال است ، در تمام اين مدت هر چه التماس مي كردم كاغذ و قلم
ميخواستم بمن نميدادند
. هميشه پيش خودم گمان مي كردم هرساعتي كه قلم و كاغذ به دستم بيفتد چقدر چيزهاكه خواهم نوشت
… ولي ديروز بدون اينكه خواسته باشم كاغذ و قلم را برايم آوردند . چيزيكه آنقدر آرزو ميكردم، چيزيك
ه آنقدر انتظارش را داشتم ..! اما چه فايده _ از ديروز تا حالا هرچه فكر مي كنم چيزي ندارم كهبنويسم
. مثل اينست كه كسي دست مرا مي گيرد يا بازويم بي حس مي شود . حالا كه دقت ميكنم مابين خطهاي درهم و برهمي كه روي كاغذ كشيده ام تنها چيزي كه خوانده ميشود اينست سه قطره خون
نوشتم چون حالم همینه..............
يادگار
چيزی بکش،شعری بگو، اوازی بخوان
شانه هايت را بردار اهنگی بزن
حالا اگه پرت و پلا بود
اگه شرو ور بود که بود ،بود که بود
توی اشپزخانه رقصی بکن از اين سوبه اون سو
اگر شتری شد ،شد که شد
خلاصه يه خل بازيی از خودت به جا بذار
چيزی که در اين روزگار پيش از تو نبوده
من جوجه ام دراين تخم زندگی می کنم
اما نمی خواهم بيرون بيايم نمی خواهم از تخم بيرون بيايم
مرغ ها همه اش قد قد می کنند خروس ها همه اش التماس می کنند
اما من از تخم بيرون نمی آيم که نمی آيم
آن بيرون صحبت از جنگ است و آلودگی
دادا و فرياد مردم است و غرش هواپيماها
اين است که می خواهم همين جا بمانم جايی که امن و گرم است
و من نمی خواهم از تخم بيرون بيای
انگار از یه خواب عمیق بیدار شدم خاکستر آتش منقل به یک فوت بند بود. حس کردم کسی در اتاق هست وقتی به سمت در نگاه کردم پیرمرد قوزی را دیدم که کوزه لعابی را در پارچه چرکی گذاشته و در حال رفتن بود.بلند شدم تا مانع رفتنش بشوم ولی مثل باد از در بیرون رفت پشت پنجره هیکل قوزی و شالمه بسته اش پیدا بود از سراشیبی و سرپایینی رفتنش معلوم بود که می خندید و از شدت خنده شانه هایش تکان می خورد وقتی به خودم نگاه کردم هنوز لخته خون روی پیراهنم بود و دو مگس زنبور طلایی دورم پرواز می کردند.
به در نیمه باز که مثل دهن مرده بود نگاه کردم خواستم ببندم ولی پاهایم توان حرکت نداشت هنوز از اوهامی که دیده بودم متعجب بودم آیا این من بودم؟ منی که هنوز بیحالی و بیماری روزهای گذشته را حس می کردم؟ من کی هستم؟ به پیرمرد قوزی و شالمه بسته؟
این منم؟ یک رجاله؟
از این که خودمو تو این شرایط می دیدم کیف می کردم حس خوبی بود ناگهان خنده خشک و زننده و چندش آوری شنیدم از ترس به اطراف نگاه کردم کسی نبوداین خنده من بودخنده ایی که به تمام رویدادهای زندگی من به تمام مصیبت ها به تمام تلاش های من بود و آن را به سخره می گرفت. زیر نور چراغ سایه ام بزرگتر و بزرگتر شده بودانگار سایه ام مایه وجود من بود. زخم های زندگی مانند خوره ایی در ذره ذره بدنم قرار داشت و صدای خورده شدن خودم را حس می کردم. بعد از آن لکاته امیدی برای زندگی برایم وجود نداشت بعد از آن زن اثیری با آن چشمهای مورب و ترکمنی با آن لب های گوشت آلو که انگار تازه از یک بوسه گرم طولانی جدا شده بود چگونه می توانستم زندگی کنم که هنوز طعم گس لبهایش را حس می کردم
آن لکاته جزیی از من بود ذره ذره وجودم بود همه خاطرات زندگی ام از او نشات می گرفت.چگونه می توانستم مانند رجاله ها زندگی کنم آنهایی که دهانی با روده های به آن پیوسته دارند که منتهی به آلت تناسلی می شود . چگونه می توانستم مثل آنها باشم
من ............................................................................................................ من چاره ایی نداشتم باید آن لکاته را می کشتم چرا که او را برای خودم می خواستم ولی با این کار خودم را از دست دادم کاش آن زنی اثیری همان موقع که بدن و تمام روحش را به من تسلیم کرد اینجا بود. کاش زندگی دوباره ایی می یافت تا روح زندگی را در من زنده کندولی چه فایده
تمام این واقعیت ها رخ داده بود و جایی برای افسوس و ای کاش نمانده بود
ناگهان به یاد گزلیک دسته استخوانی که در پستوی اتاق گذاشته بودم افتادم. گزلیکی که آن لکاته را از من جدا کرد حال می توانست مرا در کنار او قرار دهد
خنده ام گرفت از فکری که به سرم افتاده بود به هیجان آمدم و به سمت پستو رفتم چنان که از شدت خنده شانه هایم می لرزید
دو مگس زنبور طلایی در فضای اتاق می رقصیدند
تمام
"بايدها" و "شايدها" و "خواهدها"توی آفتاب لميده بودند و
درباره کارهايی که بايد بکنند و شايد بکنند و می خواهند بکنند سخن سرايی می کردند
اما به محض اين که سر و کله يک
"کردم" کوچولو پيدا شدتمام
"بايدها" و "شايدها" و "خواهندها"پا به فرار گذاشتند و هفت سوراخ قايم شدند
به امید نام نیک برای ایرانی
وقتی کبوترِ مغرورِ قوم رنج در اقتدارِ فاجعه
آغازِ سرخِ رهایی ی از حنجره ی تفنگ که ؟ اعلام می شود؟
|
بگذار سربازان
بچه ها را
- تیرباران کنند
که هر فرمانِ "آتش"
اعتراف به
- حضورِ ظلمت است .
***
در هر دو سمتِ خیابان
این سبزهایِ زردِ صف در صف
خشکیده در سایه سارِ تانک ها
- این درختانِ بی برِ پر برگ –
با هر شلیک
- باری
- زوال خویش را
اعلام می کنند .
***
در کوچه های سرخ
فریاد می گذرد
و کودکان گرسنه
زیر باران خون
پوکه های فشنگ را
در باغچه های پر پر
- می کارند .
بهار نزدیک است
مادر
مغرور گریه کن .
سالها دل طلب جام جم از ما می کرد
آنچه خود داشت زبیگانه تمنا می کرد
گوهری کز صدف کون و مکان بیرون بود
طلب از گم شدگان لب دریا می کرد
بی دلی در همه احوال خدا با او بود
او نمیدیدش و از دور خدایا می کرد
